Przejdź do głównej zawartości

Rycerz siedmiu królestw

Ostatnio- być może odrobinę przedwcześnie- wieszczyłam zmierzch ambitnych produkcji na HBO. 

A potem włączyłam Rycerza Siedmiu Królestw.

Opis tego serialu trudno zacząć inaczej niż od tytułów, które wyznaczyły standard: Gra o tron oraz Ród smoka. Nie będę jednak wchodzić w meandry chronologii wydarzeń ani w zawiłości genealogii- z tego mógłby powstać osobny, obszerny felieton opisujący strukturę świata stworzonego przez George R. R. Martina.

Trudno jednak uniknąć porównań.

Gra o tron pozostaje trzonem, który spaja wszystkie historie dziejące się w Westeros. Jest punktem odniesienia, do którego siłą rzeczy przykładamy każdą kolejną historię osadzoną w tym uniwersum. Nowy serial od HBO Max ukazuje inną, bardziej przyziemną część historii Westeros i robi to po prostu dobrze. 

Rzadko oceniam produkcję przed zakończeniem sezonu- a do finału pierwszego wciąż został 1 odcinek. Przedostatni odcinek Rycerza Siedmiu Królestw zostanie jednak ze mną na długo i już dzisiaj postanowiłam co nieco o tym serialu napomknąć. 

Moją pierwszą reakcją po seansie piątego odcinka było głośne westchnienie i słowa: „Ciekawe, że dziś ludzie nadal szukają adrenaliny i podniesionego tętna bardziej niż spokoju.” Jestem bardzo wrażliwa na takie środki wyrazu, dlatego trudno mi w pełni ocenić epizod, którego nie ukrywam- połowy momentami nie byłam w stanie oglądać przez brutalne sceny walki. Prowadzę bloga „Jednym okiem na ekran” i w przypadku tego odcinka dosłownie nie dało się patrzeć inaczej niż jednym okiem właśnie 🫣

Brud, błoto, krew i rzeź od zawsze były znakami rozpoznawczymi Gry o tron. Wiele osób porównuje piąty odcinek Rycerza do „Bitwy Bękartów” lub "Krwawego wesela". Nie zgodzę się z tym. Ten epizod jest brutalniejszy. Bardziej chaotyczny. I emocjonalnie bezlitosny.

Fabularnie jednak ciekawy.

Przemoc pokazana fragmentarycznie, w urywkach, w półzbliżeniach potęguje wrażenie chaosu i bezradności. I choć podziwiam kunszt techniczny, czuję też pewien niesmak. Nie wynikający z samej brutalności- ta w świecie Martina nie jest niczym nowym- lecz z intensywności doznań, które odbierają widzowi przestrzeń na oddech.

Dobrze jest tutaj zaznaczyć, że jest to całkowicie subiektywnie odczucie. Odcinek 5 na IMDb ma obecnie 8,9 na 10 co chyba mówi samo za siebie. 

A jednak.

W tej opowieści widać ogrom serca i ponadprzeciętny warsztat kreowania świata. To uniwersum jest tak bogate, że wciąż potrafi nas- widzów zaskakiwać, nawet jeśli wydawało się, że widzieliśmy już wszystko.

Pomimo więc drastycznego sprowadzenia na ziemię nas- widowni stęsknionej za światem Martina, nadal będę oglądać przygody Duncana i Jaja. Bo choć czasem patrzę jednym okiem, wciąż chcę wiedzieć, co wydarzy się dalej.

Labels:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Dojrzewanie

Minęło już trochę czasu od premiery serialu Dojrzewanie . Emocje opadły, boom nieco przygasł, my- widzowie- również ochłonęliśmy. Ale to nie znaczy, że o tym serialu przestanie się z dnia na dzień mówić. Bo mówić wręcz trzeba. Ta opowieść to dramat jednostki, rodziny a także przedstawienie szerokiej perspektywy dojrzewania współczesnych nastolatków. Zacznijmy od początku. Serial opowiada historię 13-letniego chłopca oskarżonego o zabójstwo swojej koleżanki. To nie spoiler- od początku wiemy, że chłopak rzeczywiście dopuścił się tej zbrodni. Twórcy skupiają się jednak na tym, jak rodzice dowiadują się o tragedii i jak wygląda ich życie w pierwszych dniach oraz tygodniach po tym dramatycznym wydarzeniu. Zostawię kwestie techniczne osobom, które mają w tej dziedzinie większą wiedzę, ale nie mogę pominąć jednej rzeczy: każdy z czterech odcinków został zrealizowany jednym, ciągłym ujęciem ! To imponujące- aktorzy przygotowywali się do każdego odcinka jak do spektaklu teatralnego. Próby, ...
Prześlij komentarz
Read more »

Slow horses

Nie wiem jak i nie wiem kiedy, ale Kulawe konie stały się w ostatnim czasie naszym serialem . Tym, który oglądamy wyłącznie razem. I mam nieodparte wrażenie, że obejrzenie choćby jednego odcinka w tajemnicy przed drugim byłoby wystarczającym powodem do solidnego focha. Mój mąż ma zupełnie inny gust filmowo- serialowy niż ja. Preferuje horrory, filmy grozy, krew, pożogę i zniszczenie. Wspólne zachwyty nad jedną produkcją zdarzają nam się więc raczej rzadko. Nie poleciłabym mu na przykład serialu Studio , opowiadającego o kulisach współczesnego Hollywood. Zupełnie odbił się też od bardzo przeze mnie zachwalanej Sukcesji (wiem!!!). Naszą jedyną płaszczyzną porozumienia pod względem kinematografii pozostają filmy i seriale sensacyjne, kryminalne, detektywistyczne oraz thrillery. Kulawe konie wpisują się w ten schemat.   Pierwszy sezon otwiera genialna scena akcji rodem z Jamesa Bonda. Trwa niemal 20 minut i jeśli ta sekwencja nie przykuje Waszej uwagi- to znak, że ten serial po pro...
Prześlij komentarz
Read more »

Sukcesja przemowami stoi

UWAGA! SPOJLERY! Przed rozpoczęciem oglądania Sukcesji byłam sceptyczna z wielu względów. Czy temat rodzinnych scysji i walki o "stołki" w firmie może być w ogóle interesujący? Najczęściej przed oglądaniem seriali robię research, głównie po to, żeby wpasować dany klimat w mój aktualny nastrój. Kilka (bardzo mało, ale jednak) przeczytanych przeze mnie opinii recenzentów sugerowało, że serial jest przereklamowany i że nie wiadomo, o co w ogóle tyle szumu. Wydawało mi się też, że będzie to kosmiczne połączenie Mody na sukces i Wilka z Wall Street . Jak bardzo się myliłam! Najbardziej przekonało mnie to, że większość recenzji brzmiała: „Finał Sukcesji dowiózł”. Chyba nie ma lepszej reklamy dla serialu! Dodatkowo bardzo szanuję twórców za to, że postawili na jakość produktu, a nie na ilość (sezonów i odcinków). Ostatnio mam problem z czekaniem na kolejne sezony seriali, które ciągną się latami („Ród smoka”, „Wednesday”, „Biały Lotos”). Następne sezony albo nie powstają, albo ic...
Prześlij komentarz
Read more »